Do broni typowej kwalifikujemy białą i palną. To przeważnie użytkowane narzędzia walki, również we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Przeważnie żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega sejf biurowy lub też sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu chętnie użytkowano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafki do szatni. Pociągającym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego lub paru ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz