Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To zwykle wykorzystywane narzędzia walki, również we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, które nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć tradycyjny miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Zwykle żąda bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejfy ognioodporne bądź sejfy meblowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku oraz walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu chętnie wykorzystywano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w sejf gabinetowy. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym efektem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz