Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To na ogół stosowane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. W większości wypadków potrzebuje bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejf biurowy lub ewentualnie sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, niż znaczną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu ochoczo użytkowano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafy na akta. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym efektem rozcinania, jest halabarda lub pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie paru ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz